„Piękno rzeczy śmiertelnych mija, lecz nie piękno sztuki” – Leonardo da Vinci
Malarstwo jest bardzo obszernym i niesłychanie ciekawym zagadnieniem. Rozwój tej dziedziny sztuki był oczywisty i nieunikniony. Na przestrzeni wieków różnie percypowano malarstwo oraz to jak przy jego pomocy można w zróżnicowany sposób uzewnetrznić swoje emocje i manifestować wielkie rzeczy. Warto zaznaczyć, iż żadna inna forma sztuki nie ewoluowała tak prężnie jak malarstwo, które przeobrażało się pod różnym kątem pod wpływem takich czynników jak obecne myśli filozoficzne, panujący ustrój polityczny, moda czy koncepcjia samych malarzy na temat tego, co się dzieje. Artyści nieustannie zmieniali swoje techniki malowania, tak aby były jak najdoskonalsze i przynosiły odpowiednie dochody. Poszukiwanie odmiennych form wyrazu przyczyniło się do kształtowania nowych, oryginalnych i niesamowitych kierunków, a także bogatej różnorodności dzieł malarskich, co sprawia, że to właśnie malarstwo jest piękną sztuką, która nigdy nie zniknie.
PREHISTORYCZNE MALOWIDŁA NASKALNE
Sztuka istniała od powstania Świata. Człowiek już od samego początku odczuwał silną potrzebę tworzenia, eksperymentowania, wyrażania uczuć i emocji jakie w sobie nosi. Malarstwo bardzo mu w tym pomogło. To dzięki niemu powstawały inne gałęzie sztuki i również dzięki niemu mogły się rozwijać, przeistaczać i cieszyć swoich odbiorców.
Pierwszą tak podjętą próbą były oczywiście jaskiniowe malowidła naścienne. Ludzie prehistoryczni tworzyli na skałach malunki domów, sceny z polowań i wszystko to, co przypominało ich rzeczywisty świat. Były to bardzo proste malunki ale zarazem oszałamiająco doprawcowane w każdym szczególe. Do ich tworzenia używano przede wszystkim barwników pochodzenia naturalnego takich jak węgiel drzewny, ochra bądź podobne minerały, które następnie rozprowadzano z tłuszczem. Chwilami dodawano także miki lub jakieś kryształki, by rysunek dodatkowo się mienił.
Kolejnym i jakże ważnym etapem w rozwoju malarstwa było wyjście człowieka z jaskini i przeniesienie się do „domu”.
Właśnie wtedy mogliśmy zaobserować kolejny przełom w malarstwie. Ludzie chcieli by ich domy były pięknie ozdobione i w tymże celu malowali je na różnorakie sposoby. Następnie powstawały proste malunki na naczyniach codziennego użytku, takich jak garnki, wazony i misy.
STAROŻYTNOŚĆ
W czasach antycznych nastąpiło zmodernizowanie technik malarskich. Mianowicie ludzie odchodzili od malunków rękoma. Natomiast zaczęły się pojawiać malutkie szczoteczki wykonane z włosia- prototyp pędzla, które nanosiły farbę na odpowiedni materiał. Niestety niewiele z tych starożytynych dzieł przetrwało do dnia dzisiejszego. Owe malunki przedstawiały zazwyczaj postaci bóstw, bogów i herosów.
ŚREDNIOWIECZE
W tym okresie nastąpiła ogromna zmiana i rozój malarstwa. Na deskach tworzono głównie freski, tempery oraz obrazy olejne. Przeważała tematyka religijna. Średniowiecze charakteryzowało się przede wszystkim hierarchicznym i idealistycznym ukazaniem postaci. W praktyce oznaczało to, iż osoby najważniejsze dla malarza są proporcjonalnie największe, natomiast mniej ważne- zajmują drugoplanowe miejsce na obrazie. Jedynym niedociągnięciem w dziełach tamtych czasów był brak zachowania proporcjonalności anatomicznej ciała, co owocowało w pewnych przekłamaniach- obraz był płaski.
RENESANS
To epoka innowacji. Tu zaczęły pojawiać się pierwsze portrety, pejzaże- tematyka religijna zeszła na drugi plan. Nawet kolory były odważniej dobierane.Zaczęto uzględniać istotę szczegółu.
I to właśnie w tej epoce powstawały pierwsze obrazy olejne, których za twórce uważa się Jana van Eyck’a. Wypromowano płótno, które pozwoliło na delikatniejszy światłocień i pogłębiony modelunek. Niezwykle ważne jest również wprowadzenie perspektywy.
Jednym z najsłynniejszych malarzy tego okresu był niewątpliwie Leonardo da Vinci, który studiował anatomię ludzkiego ciała i perfekcyjnie potrafił ją zaprezentować w soich dziełach takich jak Mona Lisa, Dama z gronostajem czy też Ostatnia wieczerza.
BAROK
Malarstwo barokowe to przepych w wielkiej formie. Króluje w nim bogate zdobnictwo oraz potężna i pełnea dynamiki aranżacja scen religijnych. Cechą charakterystyczną dla tej epoki są postacie, ale postacie świetliste, przestrzenne i dużych rozmiarów. Artyści wielokrotnie sięgali do katastrofalnych scen z mitologii i historii, takich jak porwania, kradzieże i wojny. Swój rozwój miała także miejsce tematyka martwej natury, która podkreślała przemijanie.
ROKOKO
Wzoruje się na baroku jednak dzieła przybierają banalną tematykę. Typowy obraz to jasna, delikatnie namalowana scena z życia dworu królewskiego.
KLASYCYZM
Klasycyzm jest wielkim powrotem do motywów antycznych. Prezentowane wnętrza były ascetyczne. Trzymano się ścisłej perspektywy, a postaciami przedstawianymi na płótnie często byli bogowie, bohaterzy państwowi i mitologiczni.
ROMANTYZM
Tematyka obrazów w romantyźmie to gwałtowne i dramatyczne sceny z życia.
REALIZM
Realizm ukazywał zwykłych ludzi, zaabsorbowanych codziennością, czynnościami związanymi z pracą. Kolorystyka obrazów była raczej ciemna i stonowana.
IMPRESJONIZM
Impresjonizm charakteryzował podział obrazu na plamy światła.Dzieła tworzono za pomoca szybkich i zdecydowanych pociągnięć pędzla, co pozwalało na uwiecznienie ich chwilowej wizji – impresję .
EKSPRESJONIZM
Charakterystyczna cechą tego kierunku są dynamiczne, zniekształcone formy, liczne inscenizacje śmierci, katuszy jakie przeżywał artysta, a także odzwieciedlenia jego samotności i indywidualności. Bardzo ważna w tym kierunku jest energiczna, żywiołowa kolorystyka obrazów.
KUBIZM I ABSTRAKCJONIZM
Kubizm jest zdominowany przez figury geometryczne. Malarze i artyści puszczali wodze fajntazji i eksperymentowali z coraz to śmielszymi kompozycjami. W taki właśnie sposób powstło malarstwo abstrakcyjne, które tworzone było na zasadzie barwnych plam.
SURREALIZM I DADAIZM
Surrealizm to jeden z fundamentalnych pradów dwudziestowiecznej sztuki. Artyści tej epoki skupili swoją uwagę przede wszystkim na świecie rzeczy nieistniejących, abstrakcyjnych. Na płótnach można zobaczyć przdmioty, które są nam znane jednak w zupełnie nietypowej sytuacji, miejscu.. Dadaizm natomiast to kierunek bardziej intelektualny niż malarski, którego sednem jest wprowadzenie do sztuki elementu purnonsensu.
INNE NURTY XX WIEKU
+ POPART- Wyłonił się z ekspresjonizmu abstrakcyjnego po II wojnie światowej.Charakteryzowała go nieograniczona dowolność twórcza, która w założeniu dążyła do ukazania społeczności wielkomiejskiej i kultury masowej. Jednym z przedstawicieli tego nurtu był oczywiście wszystkim dobrze znany Andy Warhol- amerykański malarz, grafik i filmowiec.W swojej twórczości rzetelnie ukazywał przedmioty masowej produkcji, m.in. Puszki z zupą, 1962 (Hessisches Landesmuseum, Darmstadt), Butelki coca-coli, 1962 (Whitney Museum of Modern Art, Nowy Jork). Po natchnienie sięgał również do komiksów, wizerunków gwiazd filmowych, np. Marilyn Monroe.
Techniką, którą najczęściej wykorzystywał artysta była serigrafia. Jego twórczość wzbudza do dziś wśród krytyków sprzeczne opinie.
